Erat ūnā cum cēterīs Dumnorīx Haeduus, dē quō ante ab nōbīs dictum est. Hunc sēcum habēre in prīmīs cōnstituerat, quod eum cupidum rērum novārum, cupidum imperī, māgnī animī, māgnae inter Gallōs auctōritātis cōgnōverat. Accēdēbat hūc quod in conciliō Haeduōrum Dumnorīx dīxerat sibī ā Caesare rēgnum cīvitātis dēferrī; quod dictum Haeduī graviter ferēbant neque recūsandī aut dēprecandī causā lēgātōs ad Caesarem mittere audēbant. Id factum ex suīs hospitibus Caesar cōgnōverat. Ille omnibus prīmō precibus petere contendit ut in Galliā relinquerētur; partim quod īnsuētus nāvigandī mare timēret, partim quod religiōnibus impedīrī sēsē dīceret. Posteāquam id obstinātē sibī negārī vīdit, omnī spē impetrandī adēmptā, prīncipēs Galliae sollicitāre, sēvocāre singulōs, hortārīque coepit utī in continentī remanērent; metū territāre nōn sine causā fierī ut Gallia omnī nōbilitāte spoliārētur; id esse cōnsilium Caesaris ut, quōs in cōnspectū Galliae interficere verērētur, hōs omnīs in Britanniam trāductōs necāret; fidem reliquīs interpōnere, iūs iūrandum poscere ut, quod esse ex ūsū Galliae intellēxissent, commūnī cōnsiliō administrārent. Haec ā complūribus ad Caesarem dēferēbantur.
Gradus IVLitterae
Textus et quantitātēs ex ēditiōne Greenough (1898), rēgulīs nostrīs adhibitīs. Fontēs et ratiō ēdendī →